1. Hər dəfə kimsə şiddətə, zorakılığa məruz qalanda deyilən fikir. Həmişə uşaq ağlı ilə düşünürdüm ki, əgər kimsə birinə zülm edə bilirsə, bu necə zəiflik ola bilər axı? Böyüdükcə anlamağa başladım. insan iradəsi, səbri, bacarığı, sevgisi, mərhəməti ilə həll eləyə bilmədiyi bütün problemlərə şiddətlə cavab verir. Hamımız zaman-zaman şiddətə meyil edirik təəssüf ki. yüksələn səsimizlə, kobud cavabımızla məsələn.

erich fromm The Heart of Man: It's Genius for Good and Evil kitabında şiddətin qaynağı və özünü büruzə vermə formaları haqqında yazır. Fromm'a görə, insanın zəifliyi onun yaradıcılığına mane olur: insan təbiəti etibarilə passivliyə qarşı dözümsüzdür, müəyyən sərhədlər içində də olsa, yaratmağa, dünyanı dəyişdirməyə çalışır. Və bunu bacarmayanda, özünü güclü hiss etmək üçün şiddətə meyilli hala gəlir.

Ona görə də ətrafımızda gördüyümüz bütün o şiddətə meylli insanlar, həyatdan istədiyini ala bilməyən, arzuları ürəyində qalmış, acizliyini hiss etdikcə özünə və həyata kin bəsləyən insanlardır. Yalnız zorakılıq onları "diri" hiss etdirir və bunu digərlərindəki "diriliyi", yaşam sevgisini məhv etmək üçün istifadə eləyirlər.

--spoiler--

"Yaşamı məhv etmək yaşamı aşmaq, passivliyin dözülməz əzabından xilas olmaq deməkdi. Yaşam yarada bilmək gücsüz insanda olmayan bir sıra keyfiyyətlər tələb edir. Yaşamı yox etmək üçünsə yalnızca bir tək keyfiyyət – şiddət tətbiq etmək kifayət edir. Gücsüz bir insan, tapançası, bıçağı ya da güclü biləyi olduğu müddətcə başqalarının ya da özünün içindəki yaşamı yox edərək aşa bilər onu."

--spoiler--